แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ PHOTOGRAPHY แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ PHOTOGRAPHY แสดงบทความทั้งหมด

วันพุธที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556







ทุกวันคือการตามหาแสงสว่างที่อบอุ่น ที่จะพาเราไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะไปได้ แสงนั้นที่จะนำทางให้เราได้พบกับความมั่นคงและสุขสงบด้วยตัวเราเอง

วันจันทร์ที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556

just finished reading


"ทุกหายนะที่เธอพาฉันข้ามพ้น
ทุกเสียงประสานที่ทำให้ฉันอบอุ่น
อย่าปล่อยให้ฉันคืนสิ่งเหล่านี้ให้เธอ
หน้าต่างของเธอมืดสลัว กุญแจไม่ได้อยู่ที่นั่น"

"ชายหนุ่มหลุมข้างๆ" Grabben i graven bredvid
สำนักพิมพ์กำมะหยี่ม ธันวาคม 2555

วันพุธที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2556



“The glory of friendship is not the outstretched hand, not the kindly smile, nor the joy of companionship; it is the spiritual inspiration that comes to one when you discover that someone else believes in you and is willing to trust you with a friendship.”
- Ralph Waldo Emerson -

วันอาทิตย์ที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2555

การเดินทางและความสัมพันธ์

เหตุผลสามัญที่สุดของการตัดสินใจออกเดินทาง คือ ความต้องการและความสุขที่จะเปลี่ยนที่เปลี่ยนทาง ไปพบเจอกับสถานที่ใหม่ ผู้คนที่แตกต่าง จากชีวิตประจำวัน แต่ก็มีบางครั้งที่เราอาจตัดสินใจออกเดินทางเพื่อเหตุผลอื่น อย่างเช่น การรักษาความสัมพันธ์ ฟังดูมันอาจไม่มีความเชื่อมโยงซึ่งกันและกัน ทว่าการรักษาความสัมพันธ์บางอย่าง อาจต้องการการใข้เวลาร่วมกัน มากบ้างน้อยบ้าง แต่เพื่อแสดงให้เห็นถึงความใส่ใจและความพยายามที่ต้องการอยู่ร่วมกัน ฉันคิดว่าการเดินทางเป็นเครื่องพิสูจน์ความสัมพันธ์ในลักษณะหนึ่ง ไม่ขึ้นกับระยะทางที่ต้องไกลแค่ไหน และไม่ขึ้นกับเวลาว่าจะยาวนานเพียงใด ทั้งหมดทั้งมวลเป็นเพียงการตระเตรียมเวลาและระยะทางช่วงหนึ่งสำหรับความต้องการที่จะเดินทางร่วมกัน คล้ายว่าความสัมพันธ์จะเกิดขึ้นระหว่างทาง มากกว่าเราจะพบมันที่ปลายทางของการเดินทาง











วันอังคารที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2555

still life

เช้าๆ การได้มีเวลานั่งนิ่งๆ พิจารณาความเป็นไปใกล้ตัว เป็นช่วงเวลาที่ดี
ทำให้ดึงสติสัมปชัญญะมาอยู่กับเนื้อกับตัว
ทบทวนบางสิ่ง เพื่อไปต่อ และเพื่ออาจ ละทิ้ง





วันอังคารที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2555

มีบางเวลาที่เราพร้อมจะรอคอย เพื่อบางสิ่งที่ไม่อาจพบได้อย่างเร่งรีบ
และไม่สามารถรู้สึกได้ หากไม่ช้าลง ฉันผู้ซึ่ง เร่งรีบจนเป้นนิสัย ใจร้อนจนเคยตัว
แต่ยอมแพ้ทุกครั้งกับฉากพระอาทิตย์ตกดิน ไม่ว่าจะจุดไหนในโลก
ขอแค่ให้ได้นั่งอยู่ตรงนั้น นานแค่ไหน เพียงให้รู้ว่าสุดท้ายแล้ว
จะได้พบกับภาพท้องฟ้าที่ค่อยๆเปลี่ยนสี และ
พระอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้า เพียงแค่นั้น
ความสุขอื่นใดก็ไม่มากไปกว่านี้แล้ว

พระอาทิตย์ตกดิน ณ อ่าววิคตอเรีย, ฮ่องกง
เป็นอีกจุดหนึ่งที่ฉันรอคอย และห้วงยามนั้นก็ปรากฏอย่างงดงาม









(จากการเดินทางครั้งที่สองในรอบสองเดือน ที่ฮ่องกง 22-24 กันยายน 2555)

วันอังคารที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2555

คนแปลกหน้าระหว่างการเดินทาง

บ่อยๆที่เดินทางคนเดียวจะรู้สึกว่า การพบเจอผู้คนรายทางนั้นเราไม่สามารถสานสัมพันธ์มิตรภาพได้ เพราะเราไม่รู้ว่าเราจะได้เจอคนเหล่านั้นอีกหรือไม่ แต่เราก็ไม่อาจล่วงรู้ได้ว่าต้องมีสักครั้งหนึ่ง ทีเราได้้พบเจอมิตรภาพใหม่ๆที่ดีเสียจนเราอยากทำทุกวิถีทางเพื่อรักษามันเอาไว้ นั่นเป็นหลักฐานจากการเดินทางที่ย้ำเตือนเราว่า การเดินทางคือการใช้ชีวิต ที่มอบโอกาสให้เราเรียนรู้ความสัมพันธ์ใหม่ๆระหว่างเรากับคนแปลกหน้า การพบเจอผู้คนที่ดีโดยเฉพาะเวลาเดินทางคนเดียว เสมือนเราได้รับพรอันประเสิรฐ และยิ่งกว่านั้นคือการที่คนแปลกหน้าเปลี่ยนมาเป็นเพื่อนของเราในที่สุด.


(บนเรือเฟอรี่ข้ามจากฝั่งเกาลูนไปฝั่งฮ่องกง)


(ทัศนียภาพของอ่าววิคตอเรีย)


(บนยอดเขาวิคตอเรีย ก่อนพระอาทิตย์ตก)


(บนยอดเขาวิคตอเรีย ยามค่ำคืน)


-All were taken in Hong Kong, August 10-14 August 2012-

วันอังคารที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2555

วันจันทร์ที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2555

วันเสาร์ที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2555

บางครั้งแม้นั่งนิ่งๆ แต่ก็ยังคงรู้สึกเหนื่อย เพราะข้างในยังวิ่งไม่หยุด


วันเสาร์ที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2555

สัญญาณ

คงต้องมีบางเวลาที่เราต้องการบางสิ่งเพื่อช่วยหล่อเลี้ยงพลังชีวิต
ให้ยังสามารถยืนหยัดกับเงื่อนไขและอุปสรรคนานัปการในชีวิตประจำวัน
การเดินทางเป็นสิ่งหนึ่งที่ช่วยมอบพลังชีวิตให้เราได้เสมอมา
ไม่ว่าจะเดินทางเพื่อการท่องเที่ยวหรือการทำงาน บางสิ่งที่พบเจอรายทาง
บอกบางอย่างกับเรา คล้ายๆส่งสัญญาณ
นำทางให้เราไปเจอทางออกในวันข้างหน้า ถึงแม้ไม่อาจพบกับคำตอบได้ทันที
แต่ก็อาจเป็นการนำทางที่มุ่งไปสู่เส้นทางที่มีความหมายของชีวิต











วันเสาร์ที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2555

In a garden

If there is another place called home for me, this is my HOME.
The memory from childhood including people and surroundings.
There were something left as they used to be and many things
changed from times to times. Anytime I came here I missed my grandmom,
she's like my 2nd mother because she raised me since I was born
and took care of me until I entered 15.

She has gone but the feeling and smelling of her still has remained in this place.















(All flower pictures were taken from my grandmom's garden)

วันอังคารที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2555

ฝน Rain

วันฝนตก จะแรงแค่ไหน ผู้คนหรือดอกไม้ ก็ยังคงมีชีวิตกันต่อไป