ฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลัง "รอคอย" อยู่ลึกๆอย่างไม่อาจปฏิเสธได้
แม้ว่าฉันจะไม่ได้จดจ่ออยู่กับมัน แต่คล้ายๆว่ามันนิ่งสงบอยู่ข้างในฉันตลอดมา

ฉันไม่อยากรอคอย ไม่อยากต้องรู้สึกว่า ไม่สามารถเดินต่อไปได้
เพราะถึงแม้จะเดินต่อไป ฉันก็เดินต่อได้เพียงไม่กี่ก้าว จากนั้นก็จะ
รู้สึกเหมือนมีอะไรคอยฉุดกลับมาที่เดิมเสมอ

ฉันตัดสินใจทำทุกอย่างด้วยเหตุผลมากเกินไปหรือเปล่า
ด้วยเหตุผลที่ดีงาม ฉันควรที่จะคงทุกอย่างไว้ให้เหมาะสม
และด้วยเหตุผล ฉันจึงไม่สามารถละทิ้ง ไม่สามาถหลีกหนี

แต่ฉันเริ่มไม่แน่ใจว่า การหนี อาจเป็นทางออกทางเดียวที่เหลืออยู่

ตอนจบ

ปีนี้จะเป็นการเริ่มต้นของการจบเรื่องราวที่เคยเป็นภาระในหัวและ
ในใจหลายเรื่องซึ่งเคยอยู่มาเนิ่นนาน
เป็นตอนอวสานที่ควรถูกทำให้จบอย่างสมบูรณ์เสียที

บางเรื่อง บางสิ่ง บางสถานที่ ก็อาจกลายเป็นแค่ เศษซากของวันเวลา ที่กำลังเลือนหายไปทีละน้อย

ความกลัวเป็นสื่งที่วนเวียนเข้าออกชีวิตอยู่เสมอ
การมีชีวิตอยู่ ส่วนหนึ่งอาจหมายถุึงการต้องอยู๋ให้ได้กับความกลัว

เริ่มรู้สึกว่าอาการเครียดข้างใน กำลังแสดงผลออกเป็นความเจ็บปวดทางร่างกาย
มีอาการปวดหัวต่อเนื่องทุกวัน หัวสมองไม่แจ่มใส เหนื่อยทั้งกายและหัวสมอง
พยายามหาทางออกมให้ตัวเองได้คลายเครียดทั้งข้างนอกและข้างใน

อยากออกเดินทางไปไกลๆ ไปอยู่เงียบๆ อยู่กับธรรมชาติ ให้ธรรมชาติช่วยบำบัดจิตวิญญาณ

อากาศดีเกินกว่าจะอยู่ในบ้าน

ณ ป้อมพระสุเมร สวนสันติชัยปราการ

ปั่น ปั่น ปั่น

วันเสาร์ที่พยายามปั่นงานที่คั่งค้างสักหนึ่งอย่างให้เสร็จ
โอ้! งานบางอย่างทำๆไปความขี้เกียจก็เข้าครอบงำได้ง่ายดาย

เปลี่ยนบรรยากาศที่นั่งทำงาน มาเป็นร้านกาแฟเจ้าประจำ
คนไม่พลุกพล่าน หน้าต่างกระจกกว้างๆ โล่ง โปร่งสบาย


พยายามเรียกสมาธิ หนีจากความชิลด์ที่ไล่ตามติดๆ

ของานเขียนนี้ให้เสร็จสักอย่างเถอะ -_-"