แทบหยุดหายใจ...

ภาพบางภาพเห็นแล้วก็อยากหยุดหายใจ..












แสงอาทิตย์ยามเย็นนี่มันมีผลต่อความรู้สึกคนเราจริงๆ

The wisdom of forgiveness

เพิ่งซื้อหนังสือ "ปัญญาญาณแห่งการให้อภัย" เมื่อวาน ตั้งใจจะลองเดินทางไปด้วยกันและดูว่าจะนำพาเราไปอย่างไร ตั้งแต่ครั้งแรกที่เริ่มทำความเข้าใจ "การอภัย" จากงานอาจารย์ชัยวัฒน์ สถาอานันท์ (อภัยวิถี) ก็ยังคงมีร่องรอยของความสงสัยและขับข้องใจมาตลอด ขณะนี้จึงคิดว่าเป็นช่วงเวลาที่พอเหมาะกับการไปกับมันจนถึงที่สุดเสียที

Let them pour out

Very few are aware of their inward changes, setbacks, conflicts and distortions. Even if they are aware they try to push them aside or run away from them. Don't you do it. I don't think you will, but there is a danger of living with your thoughts and feelings too closely. One has to be aware of one's thoughts and feelings, without anxiety, without pressure. The real revolution has taken place in your life, you should be very much aware of your thoughts and feelings - let them come out, don't check them, don't hold them back. Let them pour out, the gentle as well as the violent ones, but be aware of them.

Letters to a Young Friend - 16
JKrishnamurti.

เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม ฉันเก็บเอาไว้ให้เธอ และจะเป็นเช่นนั้นเสมอ

ถนนสายนั้นที่ทอดยาว คือเรื่องราวของความเป็นจริง
มีเงาไม้เอาไว้ให้พักพิง มีให้เธอเอาไว้ยามอ่อนล้า

เธอเห็นท้องฟ้านั้นไหม เห็นเงาของเมฆหรือเปล่า
ทะเลสีครามที่ทอดยาว เห็นความรักฉันบ้างไหม

ความเศร้าบางทีก็อยู่ลึกกว่าลึก สะสม เรื้อรัง อยู๋มานาน จนยากเกินจะแก้ไขด้วยเวลาเพียงสั้น ขอความอดทนและพลังชีวิตอยู่กับเราให้นานที่สุด นานพอจะกัดกร่อนความเศร้าให้มันสูญสลายไปอย่างไม่เหลือทิ้งเยื่อและใยไว้ตลอดไป

เราแทบจะไม่เคยกล้ายอมรับว่า บางครั้งเรามีความรู้สึก "เกลียด" ต่อบางสิ่งอันเป็นที่รักของเราเหลือเกิน และอารมณ์ความรู้สึกนั้นมันมักจะถูกแทนที่ด้วยการยอมรับความพ่ายแพ้ของตัวเองอย่างไร้เงื่อนไข นั่นอาจเป็นสัญญาณของการเตือนภัยว่าเส้นคั่นเวลาสุดท้ายใกล้ถึงแล้ว จะเตรียมออกวิ่งอย่างสุดแรงหรือจะล้มลงเพราะเหนื่อยแทบขาดใจ หรือหันหลังกลับไปเพราะเชื่อแน่ว่าอย่างไรก็ไปไม่ถึง

Self-knowing implies self-abandonment

Surely, the mind has abandoned itself and its moorings only when there is no desire for security. A mind that is seeking security can never know what love is. Self-abandonment is not the state of the devotee before his idol or his mental image....Self-abandonment can come about only when you do not cultivate it, and when there is self-knowing. ...

When the mind has understood the significance of knowledge, only then is there self-knowing, and self-knowing implies self-abandonment. You have ceased to rest on any experience as a center from which to observe, to judge, to weigh; therefore, the mind has already plunged into the movement of self-abandonment. In that abandonment there is sensitivity. But the mind which is enclosed in its habits of eating, of thinking, in its habit of never looking at anything - such a mind obviously cannot be sensitive, cannot be loving.

In the very abandonment of its own limitations, the mind becomes sensitive and therefore innocent. And only the innocent mind knows what love is - not the calculating mind, not the mind that has divided love into the carnal and the spiritual. In that state there is passion and, without passion, reality will not come near you. It is only the enfeebled mind that invites reality; it is only the dull, grasping mind that pursues truth, God. But the mind that knows passion in love - to such a mind the nameless comes.

Collected Works, Vol. XI - 251
JKrishnamurti

เรื่องธรรมดาที่ยอมรับได้ยาก

เรื่องธรรมดาที่ยอมรับได้ยาก

มันไม่ง่ายที่เราจะสามารถจัดการแก้ไขทุกปัญหาได้อย่างเต็มที่และเต็มใจ ทั้งทั้งที่รู้ดีว่าต้องจัดการอย่างไร บางครั้งจึงเลือกที่จะต่อรองกับเวลาเพราะไม่อยากสูญเสีย แม้ว่าจะเห็นอยู๋ใกล้ๆว่าไม่มีเวลาเหลือให้ต่อรองมากนักยังไงก็ต้องถึงเส้นที่ขีดลากบอกว่ามาถึงจุดสิ้นสุดแล้วในไม่ช้า

สัญญาณเตือนภัยคือ ความกลัวและหวาดระแวงต่อภาวะที่มองไม่เห็น สุดท้ายเพราะไม่อยากยอมรับจึงเลือกทีจะกระโจนลงในหุบเหวของความกลัวในที่สุด